Over mij

Lang verhaal

Hoe ik DRU Yogadocent werd is het verhaal van mijn leven – dus ga er maar even voor zitten 😉

Geen tijd of geduld voor? In deze woordwolk beschreven vrienden, familie, collega’s en cursisten mij  en in mijn zelfportret verderop schetste ik – mezelf.

Eerste kennismaking met yoga

Als puber had ik regelmatig heftige migraineaanvallen die dagen konden duren. Tijdens zo’n aanval noemde een buurvrouw voor het eerst het woord ‘yoga’.
Ik werd nieuwsgierig en kocht boekjes bij De Slegte, waaruit ik op eigen houtje mijn eerste oefeningen deed. Niet dat ik daarna nooit meer migraine had, maar ik leerde ervan dat ik zelf meer kon doen dan pijnstillers nemen en in het donker wachten tot het voorbij was. Een eerste les in zelfzorg en empowerment via yoga.

Ik wil meer!

Mijn eerste hatha yoga lessen volgde ik tijdens mijn studietijd in Leiden. Erna voelde ik me altijd heerlijk loom ontspannen en tegelijk zó licht en energiek alsof mijn cellen dansten – ik verlangde ernaar meer te doen met dat gevoel. Maar onzeker en verlegen als ik was kwam ik in de balletschool nooit verder dan de kleedkamer.
Eind jaren ’80 verhuisde ik met mijn toenmalige lief naar Rotterdam. Daar gaf Jacques Wijnhoven een combinatie van yoga, moderne dans en massage, precies wat ik nodig had om wél mijn eerste danspassen te durven zetten en langzaam maar zeker uit mijn schulp te kruipen.

Beweging brengt bevrijding

Met een dansgroepje gaven we kleine amateurvoorstellingen, tot een van ons meldde dat hij was aangenomen bij de Dansacademie in Tilburg. “Als hij dat kan, kan ik het ook” bedacht ik. En zo begon ik op mijn 27e aan een parttime docentenopleiding Dansexpressie. Gekkenwerk. Ik had voortdurend blessures, was continue op dieet en ook privé was het een tijd waarin alles dat mis kon gaan ook inderdaad faliekant mis ging. Na twee jaar gaf ik het op: “liever een gelukkige amateur dan een gefrustreerde prof”. Maar voor mijn zelfvertrouwen had deze periode wonderen gedaan en dans en beweging hadden definitief een plek in mijn leven gekregen.

Vele wegen leiden … naar wat eigenlijk?

Lesgeven was leuker gebleken dan ik dacht, ik gaf zelfs een paar jaar Engels in het middelbaar onderwijs. Yoga deed ik thuis terwijl ik bleef experimenteren: moderne dans, klassiek, Afrikaans, tap, jazz, buikdans, de 5 rtimes van Gabrielle Roth. T’ai chi bleek raakvlakken met zowel dans als yoga te hebben. In tantra, sjamanisme en wicca voelde ik me voor het eerst écht begrepen in mijn instinctieve weten dat in de wereld en ieder van ons de vrouwelijke kracht gruwelijk is verminkt en gekortwiekt. Vrouwelijkheid leek te bestaan uit gelnagels, hoge hakken en gegiechel aan de ene kant en het powerfeminisme aan de andere: met beide uitersten kon ik niet goed uit de voeten. Ik zocht naar mijn eigen tussenweg en ontdekte Healing Tao, Maitreyi Piontek, Sexual Grounding Therapy. Een rechtlijnige carrière of één passie leek voor mij niet weggelegd, daarvoor vond ik veel te veel verschillende dingen interessant.

Werk en moederschap

In 2003 werd mijn dochter geboren. Ik verliet het drukke Rotterdam en ging terug naar Haarlem. Alleenstaande werkende moeder zijn bood weinig ruimte voor zelfontwikkeling buitenshuis, maar binnenshuis des te meer. Geen betere leermeester dan een jong kind voor het ontwikkelen van geduld, (zelf)compassie, luchtige speelsheid en besef van wat echt belangrijk is. Secretaressewerk, iets waar ik altijd op had kunnen terugvallen als andere wegen doodliepen, was nu mijn vaste inkomstenbron geworden: voor ik het wist deed ik het 10 jaar en dat knaagde. Juist omdat ik eigenlijk onder mijn niveau werkte vond ik het heel moeilijk om grenzen te stellen en te zeggen ‘dit is te veel’ of ‘dat lukt me niet’. Die eigenschap had me al eerder op het randje van burnout of eroverheen gebracht. Als ‘oplossing’ zocht ik dan vaak een andere baan of andersoortig werk, nu kon dat niet meer zo makkelijk. Ik voelde me klem zitten, maar wist niet welke kant ik op moest.
“Jij hebt iets nodig naast je werk waar je van gaat huppelen”, zei een wijze collega.

Een klap met gevolgen

En toen viel ik om. Zomaar, vanuit stilstand, plat op mijn achterhoofd op de ijsbaan. Ik had een flinke hersenschudding, kon niets meer zelf en moest voorlopig álles uit handen geven. Dat viel niet mee, zonder afleiding stil moeten wachten tot de dag voorbij is. Allerlei gevoelens waar ik mezelf jaren geen tijd en ruimte voor had gegund haalden me in. Het was in alle opzichten een rouwproces, want ook na het verlies van mijn vader en mijn stiefzusje had ik steeds dóór gemoeten.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Mijn hersteltraject duurde dan ook lang en bracht me o.a. bij de chiropractor. Daar viel mijn oog op een artikel: ‘Nederlandse vrouw opent yogastudio in Thailand en geeft DRU Yoga – zacht, vloeiend, dansant…’ Ik scheurde heel asociaal de pagina uit en meldde me thuis meteen aan voor de kennismakingsmiddag van de DRU Yoga docentenopleiding in Arnhem. Daarna was ik verkocht. Ongeveer alles wat ik eerder had gedaan kwam bijeen in deze yoga-stijl: yoga, dans, t’ai chi, filosofie, de bewustzijnslagen (kosha’s), energiewerk, klank en adem, mudra’s. En dan had DRU ook nog haar bakermat in Bangor (Noord-Wales), de plek waar ik ooit verliefd werd op Groot-Brittannië.
In april 2018 heb ik de opleiding afgerond. Hoe dieper ik in de DRU duik, hoe meer ik geboeid raak door de transformerende mogelijkheden die het biedt. Niet voor niets was het motto van 40 jaar DRU in 2018: ‘Transform the world by giving people the tools to transform themselves’. Indachtig het motto van Gandhi: “Be the change you want to see in the world”.  Praktische spiritualiteit, daar hou ik van. En prachtig om daar via het doorgeven van de DRU mijn eigen steentje aan te mogen bijdragen. 

Trust and jump

Eén schakel ontbrak nog. De #MeToo discussie in 2017 triggerde mijn eigen ervaringen met misbruik en liet me voor de zoveelste keer zien dat vrouwvijandigheid zo ongelooflijk diep in ons systeem en onbewuste geworteld zit dat we het als min of meer normaal zijn gaan beschouwen. Ik voelde een diep verlangen om hierin ook iets specifiek voor vrouwen te kunnen betekenen. De DRU biedt enorme mogelijkheden voor beide seksen, maar richt zich niet in de eerste plaats op het ontwikkelen van het volledige vrouwelijk krachtspectrum, terwijl de tijd daar wel rijp voor is. Online kwam ik in contact met een Australische, Devashi Shakti, die van dit thema haar levenswerk heeft gemaakt. Zomer 2018 gaf ze een teacher training intensive in Thailand, gebaseerd op haar zelf ontwikkelde Tigress Yoga (een naam die ik helaas niet mag gebruiken). Het kon eigenlijk niet, met een parttime salaris en een leerplichtig kind – ik deed het toch. Een intensive is behalve intensief ook kort, te kort om al het materiaal zelf echt te kunnen leren belichamen. Daarom ben ik niet direct gaan lesgeven en bied ik in juni 2019 eerst try-outs aan voordat ik met langer lopende trajecten start.

Vragen? Interesse?

 Neem gerust contact met me op.